بر بساطی که بساطی نیست

آب اين رهگذر خسته جاري در خاک

  آسماني است که افتاده زماني بر خاک

آفتابي است که در خاطر شبها مانده  

بوسه نيمه تمامي که به لبها مانده

آب عکسي است که درچهره جام افتاده است

آهوي تازه خرامي که به دام افتاده است

آب پيش از عطش خاک نمايان بوده است

جوهر زخمي خودکار خدايان بوده است

آب بادي است که از ماه به مريخ وزيد    

در زمين خون شد و از پيکر تاريخ چکيد

آمد و آمد و آيينه چشم همه شد        

عاقبت مايه شرمندگي علقمه شد

نخل ها نعره کشيدند که اينجا باغي است

آه، در حافظه آب چه ظهر داغي است

ظهر بود و عطش فاجعه ياغي شده بود

ماه دريا نفس قافله ساقي شده بود

ماه ساقي به حرمخانه خون آمده بود

آتشي بود که از خيمه برون آمده بود

مشک هاي تهي خسته نگاهش کردند

کودکان حرم آهسته نگاهش کردند

بر لبش تشنگي شرجي صد جام و سبوست

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

لشگر شام فغان کرد که سردار آمد           

بگريزيد که آن شير علمدار آمد

ساعتي رفت که از لشگريان خود انداخت

نظري بر لب خشکيده آن رود انداخت

آه اي قافله سالار جوانمرد حسين                              

آه اي ماه تماشايي شبگرد حسين

رود مي خواست تو با خاطر شادش برسي                  

آب در چشم تو زل زد که به دتادش برسي

آب را ريختي و فصل شکوفايي بود                           

خاک بر سر شدن آب تماشايي بود

آب آن روز نمي مرد و تقلا مي کرد                           

جرمش اين بود که اسرار هويدا مي کرد

آب در سينه خود شعله آهي انداخت                            

ماه ساقي به سوي خيمه نگاهي انداخت

ساقي آن روز سبوي همه را خالي کرد                       

 مشک بر شانه او گريه خوشحالي کرد

چه نجيبند غريبان که جدا مي مانند                             

 دست هايي که لب علقمه جا مي مانند

مشک آبي که چه لبهاست همه بيمارش                       

هر کجا هست خدايا به سلامت دارش

آه اي قافله سالار جوانمرد حسين /  آه اي ماه تماشايي شبگرد حسين

مشک را بردي و صد زخم کبود آوردي                      

 و دو بازو که نه ، انگار دو رود آوردي

خيمه ها منتظر برق نگاهت بودند                              

همه چلچله ها چشم به راهت بودند

تيغ هايي که به قصد تو هجوم آوردند                          

همگي از همه سو پشت و پناهت بودند

عطش رود به فرمان تو جاري شده بود                       

نخل هاي عطش آلوده سپاهت بودند

چه کمانها که به دنبال کمين مي گشتند                         

 تير ها در به در چشم سياهت بودند

کودکان حرم آن روز همه دانستند                              

 خيمه ها سوخته آتش آهت بودند

تيغ ها مثل هلال آمده بودند همه                               

 زخم ها خيره به آن صورت ماهت بودند

تو به لب تشنگي تيغ محبت کردي                              

آب هاي کف آن رود گواهت بودند

آب اين رهگذر خسته جاري در خاک                       

آسماني است که افتاده زماني بر خاک

آب از آن روز دلي را به دوا شاد نکرد                       

 ياد باد آنکه ز ما وقت سفر ياد نکرد