ديده را فايده آن است که دلبر بيند        ورنينند، چه بود فايده بينايي را؟

---

 

چه شود به چهره زرد من نظری برای خدا کنی

که اگر کنی همه درد من به یکی نظاره دوا کنی

---

اللهم عجل لولیک الفرج والعافیه و النصر و اجعلنا من خیر انصاره و اعوانه و شیعته والمستشهدین بین یدیه

دوستی داشتم که میگفت من به دروغ هایی که میگم ایمان دارم . گفتم یعنی چی ؟ جواب داد من دروغام اینقدر میگیره که خودمم باور میکنم میگفت ممکنه کسی حرف راست منو باور نکنه ولی دروغام اینقد دلیل و منطق پشتشون هست  که کسی به خودش این اجازه رو نده که بهش شک کنه به عبارتی من تو دروغام ذوب میشم .

بعضی اشعارم هستن که اینجورین یعنی یه شاعری یه شعر سراییده و یه شاعر دیگه اومده گند زده به اون شعر .

یعنی از همون وزن و همون کلمه ها در جهت معکوس کردن مضمون استفاده کرده مثلا یه شاعر میاد کلی احساس مایه میذاره این شعرو میگه:

میون یه دشت لخت
زیر خورشید کویر
مونده یک مرداب پیر
توی دست خاک اسیر
                        

              منم اون مرداب پیر
                                            از همه دنیا جدا
                                        داغ خورشید به تنم
زنجیر زمین به پام

    من همونم که یه روز 
             می خواستم دریا بشم
                      می خواستم بزرگترین
                                       دریای دنیا بشم

 

              آرزو داشتم برم
                             تا به دریا برسم
                                        شبو آتیش بزنم
                       

                   تا به فردا برسم

اولش چشمه بودم
زیر آسمون پیر
اما از بخت سیاه
راهم افتاد به کویر

چشم من 
چشم من به اونجا بود
                          پشت اون کوه بلند
اما دست سرنوشت
سر رام یه چاله کند

توی چاله افتادم
خاک منو زندونی کرد
آسمونم نبارید

                         اونم سر گرونی کرد

حالا یه مرداب شدم
            یه اسیر نیمه جون
یه طرف میرم به خاک
یه طرف به آسمون

خورشید از اون بالاها
زمینم از این پایین
هی بخارم می کنن
                                      زندگیم شده همین

با چشام مردنمو 
         دارم اینجا میبینم
                 سر نوشتم همینه

                                     من اسیر زمینم

 

                                 هیچی باقی نیست ازم
قطره های آخره
      خاک تشنه همینم
              داره همراش میبره

                    خشک میشم تموم میشم
                             فردا که خورشید میاد
                                       شن جامو پر میکنه
                                                      که میاره دست باد

 بعدشم یه شاعر مرده خور از را میرسه اینجوری گند میزنه به شعر قبلی:

میون یه مشتی لات
مونده یک معتاده پیر
توی یک قهوه خونه
زیر دشت گرد اشیر
منم اون معتاد پیر به هروئین مبتلا
یه خمار بی رمق ، اژ زن و بچه جدا
من همونم که یه روژ
میخواشتم دکتر بشم
میخواشتم بزرگترین دکتر دنیا بشم
آرژو داشتم برم تا به بارنارد برشم
مردم و عمل کنم که به شهرت برشم
اولش بنگی بودم
بعدأ بافوری شدم
شیره نشئه ام نکرد
اومدم هری شدم
رفته ام حالا ژ یاد
ژندگیم رفته به باد
مردن هم ناژ میکنه
به شراغم نمیاد
توی منقل افتادم
دود منو ژندونی کرد
مثل من اشیر میشه
هر کشی نادونی کرد
حالا یک معتاد شدم
یه اشیر نیمه جون
میزنم چرتی رو پا
تا بمیرم ای خدا
یه دشتم یه ژر ورق
یه دشت دیگم عرق
دیگه افتادم ژ پا
نمونده برام رمق
توی منقل افتادم
دود منو ژندونی کرد
مثل من اشیر میشه
هر کشی نادونی کرد
حالا یه معتاد شدم
یه اشیر بی نوا
میزنم چرتی رو پام
تا .....

حالا میدونید جالب چیه؟ جالب اینه که شعر دومی همیشه طرفدار بیشتری داره!!!!!!

تو زلالی مث اب / تو منو تکون میدی عینهو یه شعر ناب

همیشه تو یادمی مث شاه بیت غزل

چقدم معصوم و پاکی عین یه ماهی تو خواب

                                              تقدیم به مینوی عزیز